Σκληρός σαν..την πλαστελίνη!

Καλημερίζω τις φανατικές φίλες(ναι, έχουμε έγκυρες πληροφορίες ότι υπάρχουν κάπου σε αυτό το γαλαξία!) και φίλους αυτού του μπλογκ, με τις οποίες και οποίους μοιράζομαι τις χιλιάδες σκέψεις που στριμώχνονται στην άδεια μου κεφάλα...

Θέλω να πω ότι τα έχω πάρει με τον εαυτό μου(δε θα κάνω το λάθος να ρίχνω το φταίξιμο στους άλλους), είμαι τόσο φλώρος που με πατάνε και ζητάω συγγνώμη που έβαλα το πόδι μου κάτω από το δικό τους, έφτασα στο σημείο να απολογούμαι που μου αρέσει να δίνω και να κάνω όμορφα πράγματα! Ε όχι λοιπόν, ήρθε η ώρα να γίνω και γώ λίγο σκληρός και να σβήσω κάποια πρόσωπα από το μυαλό μου ωσάν να μην υπάρχουν (όπως κατά το παρελθόν έσβησα από το χάρτη ολόκληρη τη μεγαλόνησο! ) και απλώς να ψάξω να βρω νέα.

Οι αλλαγές πάνω μου παίρνουνε δεκαετίες για να εκδηλωθούν, αλλά το πολεμάω να αλλάξω αυτά που δε μου αρέσουν. Παρεμπιπτόντως, πρόσφατα είχαμε ιστορική συνάντηση με φιλαράκι που από Σεπτέμβρη θα βρίσκετε ξανά στην Κύπρο (έχουμε πρόσφατα αποκαταστήσει το νησί στο χάρτη και ψάχνουμε να σβήσουμε άλλη περιοχή!) οπότε είμαι λέει ευπρόσδεκτος να πάω να πιούμε μαζί το αγαπημένο μας αψέντι, σε στενάκια της παλιάς πόλης που δεν πάτησε κανείς (σχεδόν!) πιο πριν!

Τέλος να πω ότι στο ταξίδι μου της αυτογνωσίας ανακάλυψα πρόσφατα ένα τεράστιο ζήτημα που έχει να κάνει με το ότι για κάποιο λόγο ο χρόνος για μένα κυλά με άλλους ρυθμούς... Περισσότερα επ αυτού του πολύ ενδιαφέροντος συμπεράσματος (και στη ρίζα τους προβλήματος, την οποία λοιπόν ανακάλυψα με τη βοήθεια εξαίρετης ψυχολόγου) θα έχουμε ενδεχομένως σε μελλοντική ανάρτηση, ως τότε μπορούμε να συνεχίζουμε να πιστεύουμε ότι ο χρόνος είναι μια παραίσθηση, όπως έλεγε και ο μακαρίτης ο Douglas Adams!

Hindi Zahra - Stand Up

Καλή βδομάδα στο αγαπημένο μας αναγνωστικό κοινό! Παραπάνω παραθέτουμε ένα ακόμα καταπληκτικό τραγούδι που η συγγραφική μας ομάδα άκουσε πρόσφατα, εμπλουτίζοντας τη μουσική της αρχειοθήκη! Φυσικά το αντιγράψαμε μέσω skype (από φίλτατη συναδέλφισσα, μια καθαρή κλοπή μάλλον αφού έγινε εν αγνοία της!) αλλά η μουσική ανήκει στο λαό, οπότε... share and enjoy, όπως λέμε και εμείς οι φανατικοί φίλοι του μακαρίτη του Douglas Adams.

Κατά τα άλλα την Κυριακή, σε ένα μεγαλειώδες παιχνίδι, η Προοδευτική Έκρηξη Τούμπας συνέτριψε τον καημένο Αισχυλάκο με σκορ 3-1. Δυστυχώς όμως εμείς αποφασίσαμε αυτή τη φορά να αφιερώσουμε λίγο χρόνο στον εαυτό μας, να χαλαρώσουμε με καφεδάκι και εφημεριδούλα την Κυριακή. Έτσι στην αναμέτρηση Έκρηξης με Ma Cite το σκορ έληξε 0-2, όπου το 2 συμβολίζει το δεύτερο καφέ που ήπια στο ίδιο μέρος με διαφορά 10 λεπτών όπου πετάχτηκα λίγο στην καμάρα! (ποιά, πότε και γιατί, δε θα σας πω, παραμένω τάφος όπως πάντα σχεδόν!) Δεν πειράζει, η Έκρηξη τα κατάφερε και χωρίς την παρουσία μας, βάλτε μια απουσία παιδιά (αν και οι κακές οι γλώσσες λένε ότι καμιά και κανένας δεν προσέχει την παρουσία μας στο γήπεδο!)

Arthur...

Απλώς επειδή δέχτηκα αλλεπάλληλες ερωτήσεις και πιέσεις από τους χιλιάδες αναγνώστες μου, δέχτηκα απειλές, εκβιασμούς, ερωτικές προτάσεις κτλ, αποφάσισα τελικά να ενδώσω(ήταν πολλά τα λεφτά, τι να κάνεις..) και θα αποκαλύψω το από που προέρχεται το ψευδώνυμο Arthur. βασικά είναι τρεις οι κύριες επιρροές που με έκαναν να σκεφτώ ότι αυτό είναι ένα καλό αγγλικό όνομα για να υιοθετήσω:
1. Η "τριλογία"(αποτελούμενη από πέντε βιβλία!) του Douglas Adams με τίτλο "The hitchhiker’s guide to the galaxy", όπου ο γήινος πρωταγωνιστής ονομάζεται Arthur Dent.
2. Η ταινία "Monty Pythons and the holy grail" των Monty Pythons, όπου ένας από τους πρωταγωνιστές ήταν ο βασιλιάς Arthur (King of the Britons, defeater of the Saxons, Sovereign of all England! Αυτή την ατάκα την επαναλάμβανα στην Αγγλία μετά που έλεγα το όνομα μου!)
3. Είναι το Αγγλικό όνομα που θυμίζει πιο πολύ (ειδικά αν δεν ακούσεις παρά το πρώτο γραμμα του ονόματος!)το πραγματικό μου όνομα που είναι...να μη με λένε Βαγγέλη αν δε γράφω πλέον καθημερινά στο ιστολόγιο μου!
Η ιστορία πάντως έδειξε ότι όσα χρόνια ήμουνα στην Αγγλία, κανείς Άγγλος δε με φώναζε έτσι (προτιμούσανε το πραγματικό μου όνομα αφού το Arthur είναι λέει πολύ παλιομοδίτικο στην Αγγλία), οι Ασιάτες το βρίσκανε εξίσου δύσκολο το να με φωνάζουνε είτε έτσι είτε γιουβέτσι, οπότε στο τέλος ο μοναδικός άνθρωπος σε αυτή τη χώρα που με αποκαλούσε σχεδόν έτσι, ήταν ο ιδιοκτήτης του σπιτιού όπου διέμενα ο Rumit(Ινδός στην καταγωγή) ο οποίος ενίοτε όμως με φώναζε Albert, Allan, Adams....άλλα από καμιά φορά με φώναζε και Arthur!