Ποσείδι

Επέστρεψε η συγγραφική μας ομάδα από το ταξίδι στο Ποσείδι. Επιδοθήκαμε στο ιερό άθλημα του ξυσίματος και του τεμπελιού! χαλαροί ρυθμοί ώστε τις πρώτες μέρες τις περάσαμε με πολύ 1. μπάνιο, 2. φαγητό, 3. διαλογισμό και... 4. ξέρετε τις άλλο! Και πάλι από την αρχή, με τη μεγαλύτερη απόσταση που κάναμε να είναι μέχρι την τουαλέτα! Τις επόμενες μέρες ανακατέψαμε λίγο τη σειρά 1-4 σε όλους τους πιθανούς συνδυασμούς και ακόμα κάναμε και καμιά βόλτα προς το Ποσείδι και ασχοληθήκαμε με διάφορες χαλαρές δραστηριότητες όπως η ψαροφαγία, ρακοποσία και άλλα όμορφα. Και πάνω που αρχίσαμε να βαριόμαστε λιγάκι, ήρθαν και ο Κώτσος με την Ελένη για παρεούλα. Το πρώτο βράδυ λοιπόν είχα κάθε καλό λόγο να πιω 1 λίτρο ρετσίνα, έτσι για να καθαρίσει ο λαιμός από τη σκόνη του κάμπινγκ). Όλες αυτές τις μέρες αφήσαμε στην άκρη την έρευνα μας και διαβάσαμε άλλα βιβλιαράκια (θα επανέλθουμε ίσως με νέα ανάρτηση), οπότε άδειασε το δαιμόνιο μυαλό μας σε βαθμό που μου ψιθύριζε το αμόρε μου στο αυτί και έκανε αντίλαλο! Είδαμε και διάφορες ταινιούλες (δωρεάν ε!) στο σινεμά, στις πιο πολλές βέβαια με έπαιρνε ο ύπνος στη μέση (στην καλύτερη περίπτωση!). Πήγαμε και στα λουτρά της Αγίας Παρασκευής. Τελικά δεν μπήκα στο λουτρά για να μη νομίζει ο ουρολόγος μου (θα πάω σύντομα) όταν πιάσει το πουλί μου ότι καθαρίζει αυγά! (αν μυρίζατε τα λουτρά θα καταλαβαίνατε τι εννοώ!). Αυτά λοιπόν τα τελευταία νέα της επικαιρότητας, οι έρευνες βέβαια για το νόημα της ζωής, του σύμπαντος και των πάντων, συνεχίζοντα....

Αναιρέσεις!

Χθες βραδάκι, πήγα από νωρίς στο φεστιβάλ Αναιρέσεις (βλ. Ν.Α.Ρ. ή ΣΥ.ΚΟΜ.Α.Ρ για κάποιους επιτήδειους, ονόματα δε λέμε, κοιτάξτε παλιότερες αναρτήσεις για κάμπινγκ στο Χορευτό...). Προσπαθώ να καταφέρω να μάθω να αργώ στις διάφορες εκδηλώσεις, οπότε τα κατάφερα να αργήσω κανά δυο λεπτά στην εκδήλωση, ενώ είναι γνωστό ως και στα ντουβάρια εκεί στο στρατόπεδο Παύλου Μελά ότι η εκδηλώσεις θα ξεκινήσουν στην καλύτερη περίπτωση καμιά ώρα μετά την ώρα που λέει στην αφίσα!
Τέλος πάντων, μετά από μια ενδιαφέρουσα συζήτηση (βέβαια στο τέλος πήραν τον λόγο κάποιοι πυροβολημένοι από το κοινό, αλλά διατήρησα την ψυχραιμία και δεν έσπευσα να ξεράσω στην τσέπη από το σακάκι τους, πιο πολύ επειδή δε φορούσαν σακάκι...) επακολούθησε ρεμπέτικο γλέντι στη μια σκηνή και εκεί είχα εγώ καλή παρέα και καταλήξαμε να σχεδιάζουμε τη νέα ταινία που θα στηρίζετε(μάλλον θα σατιρίζει!) σε μια πραγματική ιστορία, του έρωτα ενός φίλου που εξελίσσεται αυτή την περίοδο! Μιλάμε για άπειρο γέλιο, με κορυφαία την ατάκα που θα λέει σε κάποια φάση ο μπουζουξής μόλις βγουν τα μαχέρια: "Φάτονα τον πούστη...". Περισσότερα ελπίζουμε να δείτε στο μέλλον στη μεγάλη οθόνη!!! Τέλος πάντων, ίπια τη ρετσινούλα μου και αποχώρησα με το τελευταίο λεωφορείο, αφήνοντας τόπο στους νέους...

Άρωμα άντρα...

Άρωμα γυναίκας, ένα μπλογκ που κατά τύχη βρήκα και έχει την παρακάτω όμορφη φωτογραφία...



















Το δικό μας σατανικό μπλογκ θα αντεπιτεθεί με αυτή την ανάρτηση που έχει τίτλο "Άρωμα άντρα" (δηλαδή... ιδρωτίλα, τζατζίκι με σκόρδο και φυσικά-το αντίστοιχο του Cuba Libre στη Σαλονίκη των Παοκτζίδων- Τούμπα Λίμπρε, που είναι ρετσίνα με κόλα!)



Ξέρω, δεν είναι τόσο τρομερά ρομαντικό το δικό μας σκηνικό...το επιτελείο μας κάνει λοιπόν απεγνωσμένες προσπάθειες να πάψει να φέρεται γλυκά και να ζει σε ερωτικό μυθιστόρημα μιας εποχής που δεν υπήρξε ποτέ, γιατί διαπιστώσαμε πρόσφατα (κάλλιο αργά παρά πιο αργά!) ότι οι γυναίκες μας αντιμετωπίζουν σαν από άλλο πλανήτη και δεν τα θέλουνε αυτά τα φλώρικα τα ρομαντικά! Φυλαχτείτε λοιπόν, σύντομα θα έχετε κοντά σας τον Κόναν τον Βάρβαρο, τον Χάμπο (είναι η ποντιακή εκδοχή του Ράμπο) τον πολεμιστή!!!

Ο Ροβινσώνας Κρούσος και οι 1000 ΣΥ.ΚΟΜ.Α.Ρ.ες

Επανέρχομαι στο σημείο αυτό με μια σύντομη ανάρτηση με συμβουλές ιατρικής φύσης... για να γίνω πιο συγκεκριμένος, όλα έχουνε να κάνουνε με ένα αχινό και το περιστατικό που θα  περιγραφεί συνέβει κατά την παραμονή μου στο κάμπινγκ του Ν.Α.Ρ (ή  αν προτιμάτε ΣΥ.ΚΟΜ.Α.Ρ, το νέο όνομα που διαδίδεται ταχύτατα ότι σκοπεύει να λάβει ως κόμμα. Για όσους και όσες δε γνωρίζουν, τα κουτσομπολιά είναι το μόνο πράγμα που διαδίδεται ταχύτατα του φωτός, ειδικά τα άσχημα σχόλια!)

Ο καημένος ο αχινός καθότανε αμέριμνος σε ένα βράχο καταμεσής της παραλίας με το όνομα “Άγιοι 40” (το έγραψα έτσι αριθμητικά για να θυμίζει κάτι από Χόλιγουντ, κάτι σαν... οι “300” του Φρανκ Μίλερ!). Καθότανε λοιπόν βαριεστημένα και έξυνε τα αγκαθωτά του αχαμνά ώσπου ένας ένας πόντιος γυμνιστής (οι ρίζες του η αλήθεια είναι χωμένες στα βάθη του πόντου, πράγμα που κάνει ακόμα χειρότερα τα πράγματα...) τον ταρακούνησε με τα γιγαντιαία του (για τα μέτρα του αχινού πάντα, γιατί για τα ανθρώπινα μέτρα μετά βίας ξεπερνά το 1,60 σε ύψος, αν και σκέφτομαι όταν θα ξαναβγάλω ταυτότητα και με ρωτήσει το “όργανο” τι ύψος έχω εγώ να του πω ατάραχα 1,90 μήπως και τον ξεγελάσω!!!) ποδάρια.

Βασικά θα σας ανοίξω την καρδιά μου... ήταν μια παραλία που το πρωί είχε λίγο κόσμο και μπορούσες να κάνεις εκεί γυμνισμό παρότι δεν ήταν καθιερωμένη σαν παραλία γυμνιστών. Ωστόσο για να μην προκαλέσω τις παρευρισκόμενες εκείνη την ώρα εβδομηντάρες (μην τις βλέπετε έτσι αθώες, πολλά περνούν από το μυαλό τους καθώς σκέφτονται τον μακαρίτη...) σκέφτηκα να βγάλω το μαγιό μου εντός της θάλασσας και να το αφήσω στον ένα από τους δυο βράχους καταμεσής της θάλασσας.

Αλλά τις πρώτες μέρες προτιμούσα αποκλειστικά τον ένα βράχο και είδα τον άλλον σιγά σιγά να αρχίζει να κλαψουρίζει και αποφάσισα να αφήσω το μαγιό μου και στον άλλον, έτσι για να μην τον φάει το μαράζι... αλλά στην προσπάθειά μου να αφήσω το μαγιό σε κατάλληλο σημείο βρέθηκα τελικά να χαλάω άθελά μου την ησυχία του καημένου του αχινού, ο οποίος άρχισε να αγχωμαχά μέσα στη θάλασσα. Εγώ πανευτυχής που για πρώτη φορά κατάφερα να πατήσω αχινό βγήκα έξω από τη θάλασσα...

Βασικά ήμουν έτοιμος να παραπονεθώ που πάτησα αχινό και να αρχίσω να γκρινιάζω αλλά σκέφτηκα ότι πρέπει να κοιτάμε την φωτεινή πλευρά της ζωής και να χαιρόμαστε ακόμα και με τη λύπη μας (κάτι τέτοιο λέει στην ταινία ο Τίγρης και το χιόνι ο Μπενίνι) οπότε σκέφτηκα που είμαι τυχερός που επιτέλους έχω την ευκαιρία να δώ πως είναι να πατάς αχινό, μοναδική εμπειρία. Πάντως η αλήθεια στεναχωρήθηκα λιγάκι που ενόχλησα τον μπαρμπααχινό αλλά του ζήτησα ταπεινά συγγνώμη και ήπια μια ρετσίνα στην υγειά του...

Και ερχόμαστε λοιπόν στο δια ταύτα που είναι η μέθοδος που ανακάλυψα για να ξεπεράσει κάποιος τον πόνο στο περπάτημα, μετά το πάτημα του αχινού, που δεν είναι άλλη από τη συνεχή κατάποση αλκοόλ! Αποτελώ ζωντανή απόδειξη ότι όχι μόνο μπορεί κανείς μετά από δυο ρετσίνες να περπατά αλλά μπορεί και να τρέχει(στην όψη νέας ρετσίνας!), να χορεύει (από ζεμπεκιές, λάτιν, ως και μέταλ, και όλα αυτά στα βήματα στο ρυθμό της σάλ(τ)σα γιατί αυτήν ξέρετε αυτήν εμπιστεύεστε!), να χτυπά τα χέρια(γιό μεν) με φοιτητές του (στο διαγαλαξιακό πανεπιστήμιο της θεσσαλονίκης) κτλ κτλ. Απλώς να προσέξει κανείς ότι δεν πρέπει να πέσει στην παγίδα να μείνει χωρίς αλκοόλ γιατί μπορεί ο πόνος να επανέλθει.

Βέβαια οι κακές οι γλώσσες (Peachyreek σε βλέπω, μην κάνεις τον ανήξερο!) θα παρατηρούσαν ότι και πριν να πατήσω τον αχινό πάλι έπινα εξίσου πολύ στο κάμπινγκ! Αλλά εγώ θα σπεύσω να συμπληρώσω την ιατρική μου συμβουλή ότι πρέπει κανείς στις διακοπές του να προλαβαίνει το πάτημα του αχινού (γιατί αν αρχίσει ξαφνικά τα ξύδια τότε το στομάχι σοκάρεται!) και να αρχίσει από την αρχή των διακοπών να πίνει, για να μην πω και από πιο νωρίς. Οπότε για προληπτικούς και μόνο λόγους πρέπει κανείς να είναι μονίμως πιωμένος στις διακοπές, για να μην νιώθετε άλλωστε και.... το φριχτό φορτίο του χρόνου, όπως έλεγε ο μπαρμπαμπωντλαίρ!

Απολογούμαι αλλά πρέπει να φύγω για καφεδάκι (ξέρω, δεν πείθω!), οπότε τελειώνω ξανά έτσι άδοξα άλλη μια μου ανάρτηση, τη δεύτερή μου στον ίδιο μήνα(σοκαριστικό!)