Lonely Planet 4!

Συνεχίζουμε λοιπόν με την τελευταία μας ημέρα, που ήταν πιο χαλαρή μιας και τις άλλες μέρες είδαμε πολλά πράγματα σε πολύ λίγο χρονικό διάστημα! Ξυπνήσαμε λοιπόν και είχαμε τη σάουνα μας και το πρωινό μπροστά στο Δούναβη! Μετά πήγαμε βολτίτσα στο κέντρο, αφού πρώτα αφήσαμε τα πράγματα μας κάπου εκεί στο σταθμό των τρένων. Κυρίως βολτάραμε στο πάρκο και στον πεζόδρομο και στο τέλος φάγαμε μερικά ακόμα πιτοειδή για μεσημεριανό. Τέλος, ήπιαμε το τελευταίο καφεδάκι μας σε ένα πολύ όμορφο μαγαζάκι/βιβλιοπωλείο που είχε πολλά κόμιξ και βιβλία επιστημονικής φαντασίας! Μετά σιγά σιγά πήραμε το δρόμο για το τρένο όπου πήγαμε κατευθείαν στο βαγόνι με τα κρεβάτια για να πιάσουμε κουκέτα μόνοι μας! Φυσικά όπως υποψιάζεται το αναγνωστικό μας κοινό, δεν ήμασταν οι μόνοι με αυτό το σκοπό, οπότε δώσαμε σκληρή μάχη, και τελικά συμβιβαστίκαμε με το να έχουμε στην κουκέτα μας έναν Σουηδό που παρά τις προσπάθειες που κάναμε να τον διώξουμε (ουστ ρε!) τελικά δεν τα καταφέραμε και δεν πειράζει γιατί ήταν πολύ υσηχός και άκακος. Μου την έσπασε που το διπλανό ζευγάρι Ελλήνων δεν είχαν κανέναν να τους φορτωθεί γιατί είχαν ταμπουρωθεί μέσα στην κουκέτα τους και δεν άφηναν κανέναν να μπει. Βέβαια σε κάποια φάση τον είδαμε τον άντρα έξω με κόκκινα μάτια ψάχνοντας κάπου να πάει για να καπνίσει και είδαμε κάποιον με στρατιωτικό σλίπινγκμπαγκ μέσα.... οπότε με τα πολλά συμπεράναμε ότι τους είχε φορτωθεί κάποιος φαντάρος Σέρβος κοιλαράς που ροχάλιζε και έτσι αυτό μας έκανε ξαφνικά να συμπαθήσουμε τον Σουηδό μας και να νιώσουμε καλύτερα... "είναι αυτές οι μικρές χαρές της καθημερινότητας", είναι μια φράση που σημάδεψε το ταξίδι της επιστροφής!
Με τα πολλά (μα πάρα πολλά σας λέω), φτάσαμε τελικά στη Σαλονίκη. Παρά τα χιλιάδες μικρόβια που είχανε κατασκηνώσει σε όλο μας το σώμα (σύμφωνα με κάποιες πηγές, γιατί σύμφωνα με τις δικές μου πηγές τα μικρόβια σε όλο το ταξίδι μας γράφανε στα μικροσκοπικά τους αχαμνά!) εμείς τελικά αντί να πάμε να κάνουμε μπάνιο αφού πρώτα βάλουμε φωτιά σε όλα τα ρούχα που φορέσαμε μέσα στα τρένα, τελικά αποφασίσαμε να πάμε για καφεδάκι στο Λουξ με την καταπληκτική παρέα μιας καινούργιας μου θαυμάστριας(3 χρονών!) μαζί με τη μάνα της! Μετά, αφήσαμε για λίγο ακόμα τα μικρόβια να κάνουνε πάρτυ και πήγαμε στο Καζάνι που βράζει για φαγητό και με λίγα λόγια συνεχίσαμε να βρισκόμαστε στο πνεύμα των διακοπών! Η εβδομάδα που επακολούθησε μάλιστα συνέχισε να είναι σε αυτό το πνεύμα και καθημερινά ήμασταν σε διάφορες ταβερνούλες και καφέ! Αυτά τα όμορφα λοιπόν έχουν συμβεί όλο αυτό τον τελευταίο καιρό... περισσότερες ανταποκρίσεις από το μέτωπο περιμένετε από βδομάδα, ως τότε... αγωνιστικούς χαιρετισμούς!

Το Σου Κου

Το αγαπητό μας κοινό διψά να μάθει λεπτομέρειες από την πολυτάραχη ζωή μου οπότε θα ενδώσω ξανά! Βασικά την Παρασκευή, μετά από μια πολυάσχολη ημέρα κατέληξα στην είσοδο του παν/μιου να περιμένω ένα παλιό φιλαράκι μου που ερχόταν από Αθήνα. Εκεί με πλησίασαν φοιτητές και με παροτρύνανε να παρακολουθήσω τη βραδινή κινηματογραφική προβολή του συλλόγου τους, η οποία φυσικά είναι δωρεάν (αλλιώς δεν θα το συζητούσαμε καν το θέμα!!!). Εγώ τους ορκίστηκα μα τον Κωστάκη Ανάν ότι δε θα χάσω με τίποτα την προβολή αυτή και μετά έβαλα στη ζυγαριά τον Αλμάδοβαρ με το Καζάνι που Βράζει και η πλάστιγγα έγειρε στο Καζάνι!

Για όσες και όσους δεν γνωρίζουν, το Καζάνι που Βράζει είναι ένα συντροφικό μαγειρείο με καλό σπιτικό φαγητό σε λογικές τιμές. Πήγαμε εκεί με το φιλαράκι μου και αρχίσαμε να πίνουμε ούζο Βαρβαγιάννη, συνεχίσαμε με Τσίπουρο άνευ (δεν είχε άλλο μπουκάλι Βαρβαγιάννη) και για συνοδεία στα οινοπνευματώδη πήραμε κάτι ορεκτικά και για κυρίως πιάτο κάτι κοψίδια σε φοβερή σάλτσα. Τα πάντα ήταν νοστιμότατα αλλά το κυρίως πιάτο δε μπορεί να περιγραφεί το πόσο νόστιμο ήταν... Γενικά για το Καζάνι (Ιουλιανού 24, Θεσσαλονίκη) και τα παιδιά που το έχουνε έχω να πώ τα καλύτερα. (Στο τέλος πήγα να πληρώσω και μας κέρασαν και το ένα το ούζο)

Μετά κατευθυνθήκαμε σε ένα Στέκι που είχε πάρτυ, νωρίτερα μας είχαν ενημερώσει κάτι σπαμίτισσες. Εκεί μας γέμισαν τα ποτήρια ως πάνω με κάτι που νομίζαμε ότι είναι τσίπουρο αλλά που την άλλη μέρα αποδείχτηκε ότι ήταν καθαρό πετρέλαιο σε αδιαφανή μορφή(σύμφωνα με το φιλαράκι μου πάντα, γιατί εγώ μια χαρά το κατέβασα όλο!). Για την επιστροφή μη με ρωτάτε, δε γνωρίζω δεν απαντώ γιατί είχα κατεβάσει τις ασφάλειες του εγκεφάλου μου, να'ναι καλά το GPS που μας πήγε σπίτι! Εγώ άνοιξα τα μάτια μου σε κάποια φάση και ήμουνα στον καναπέ(δε θα μπω σε περισσότερες λεπτομέρειες γιατί μιλάμε για παρακμιακή κατάσταση) το δε φιλαράκι μου είχε ένα φοβερό πονοκέφαλο που διήρκησε όλη τη μέρα... ευτυχώς εγώ δεν είχα πονοκέφαλο και δούλεψα κιόλας στη διάρκεια της μέρας στο διαγαλαξιακό πανεπιστήμιο σαν να μην είχε συμβεί τίποτα την προηγούμενη! Έχω καταλήξει ότι επειδή δε με ενδιέφερε από κάποιο σημείο η βραδιά ότι μετά δεν κουράζω τον εγκέφαλο στο να κρατά λεπτομέρειες ο οποίος εγκέφαλος μου χρησιμοποιεί την αρχή της οικονομίας που λέει να κρατά μόνο ότι είναι αναγκαίο!

Με στεναχωρεί που έχω ξαναρχίσει αυτά τα παρακμιακά και δε θα ήθελα να ξαναγυρίσω σε τέτοιες καταστάσεις, θα το παλέψω. Βασικά και τις προάλλες τη δευτέρα στο Belleville μέθυσα πάλι, με είχε πιάσει μια θλίψη το βράδυ και με πλήθος σκέψεων περί έρωτος να στριμώχνονται στην άδεια μου κεφάλα έγραψα την προηγούμενη ανάρτηση. Επί του ζητήματος έχω εξάγει μερικά συμπεράσματα (σιγά να μη σας τα πώ!), μα η έρευνα συνεχίζεται...

Χθες Σαββάτο το βραδάκι καταλήξαμε στην Τομπουρλίκα, μαζευτήκαμε πολλοί και καλοί φίλοι (και με παρόντες πολλούς από τα ιδρυτικά μέλη της Σ.ΠΑ.ΜΕ που δυστυχώς αποχωρήσαν από τη ΣΠΑΜΕ στην πορεία μα με τους οποίους έχω πολύ περισσότερα να με ενώνουν από ότι με κάποια από τα τωρινά μέλη, ονόματα δε λέμε, ακονίζω το φτυάρι μου και θα επανέλθω μελλοντικά!). Εκεί όμως είχα δώσει όρκο μα τον Γιώργο Αντάλεν ότι δε θα έπινα πάνω από τρία ποτηράκια και δε θα το ξενυχτούσαμε. Απόρησα και γώ με την εγκράτεια μου και είμαι αποφασισμένος να αλλάξω και να γίνω πιο εγκρατής από εδώ και πέρα. (Μη βαράτε ρε παιδιά, το ξέρω ότι το έχω πει αμέτρητες φορές αυτό αλλά τώρα...το εννοώ!)

Και κάπως έτσι άδοξα τελειώνει άλλη μια ανάρτησή μου. Θα επανέλθω όμως δυναμικά. Όπως λέει και ο Ναζίμ Χικμέτ, τις πιο όμορφες μέρες μας δεν τις ζήσαμε ακόμα...