Κουφάλ...ια

Καλημερίζω το αναγνωστικό μας κοινό! Η συγγραφική μας ομάδα το σαββατοκύριακο πραγματοποίησε άλλο ένα ταξίδι στην αναζήτηση σε κάθε γωνιά του σύμπαντος του Κωστάκη Ανάν. Αυτή τη φορά καταλήξαμε Σάββατο μεσημεράκι στα εξωτικά... Κουφάλια!

Εκεί, μας περίμενε η μπάντα του Δήμου και τα επίτιμα μέλη της παρέας μας, δε μπορώ να μπω σε ανατριχιαστικές λεπτομέρειες (ονόματα και διευθύνσεις), ποιο πολύ γιατί δεν τα θυμάμαι καλά καλά!

Οι γυναίκες της παρέας κάναν το καθήκον τους δηλαδή στρώσανε το τραπέζι, μαγείρεψαν, σερβίραν, πλύναν τα πιάτα, καθάρισαν τον χώρο και οι άντρες κάναμε όλα τα υπόλοιπα (δηλαδή φάγαμε και ήπιαμε, και μετά φυσικά σιέστα!).

Ο οικοδεσπότης είχε φέρει από το κυνήγι στη ζούγκλα ένα κοπάδι αγριογούρουνα και επίσης κουβάλησε και ένα κοτέτσι από κοτόπουλα μεγέθους γίγας! Οπότε εμείς λυγίσαμε και αναγκαστήκαμε να φάμε τεράστια ποσότητα φαγητού, παραλίγο θα έτρωγα ως και τις χαρτοπετσέτες πάνω στον ενθουσιασμό μου. Τελικά φωνάξαμε γερανό στο τέλος και με κουβάλησε στον καναπέ του σπιτιού μου, όπου εναπόθεσα το τόσο βασανισμένο, ατσάλινο κορμί μου.

Αυτά τα λίγα δευτεριάτικα, γιατί πήρα πολλές απουσίες τελευταία και σκοπεύω να επανέλθω με νέες περιπέτειες (Βάγια ετοίμασε τα τσίπουρα!), αντιός αμίγκος! Σας αφήνουμε με μια αυτοπαρουσίαση του Κωστάκη, είναι τα μόνα στοιχεία που έχουμε προς το παρόν στην έρευνα μας. Τέλος, όσο αφορά τις ετικέτες που έχουν οι αναρτήσεις μας, σας παραπέμπουμε σε παλιότερο κειμενάκι μας!

Ο Κωστάκης Ανάν (πραγματικό όνομα Αργύρης Ταλέκουρδας), σχεδόν παντελώς άγνωστος ελληνάρας συγγραφέας, είχε την τύχη να γεννηθεί στη χορτάτη πλευρά του πλανήτη και νωρίς ανακάλυψε πως είχε ταλέντο στη λογοτεχνία, πράγμα που φυσικά δεν συνέβαινε. 

Τα πρώτα του έργα έχουν αποκτήσει διαστάσεις θρύλου μεταξύ των οπαδών του, κυρίως επειδή δεν έχουν ποτέ κυκλοφορήσει επίσημα στο εμπόριο και λίγοι μπορούν να υπερηφανεύονται ότι τα έχουν διαβάσει. 

Σε ηλικία 25 ετών ασπάστηκε τον καπιταλισμό, προκαλώντας σάλο μεταξύ των σκληροπυρηνικών οπαδών του, ενώ ο ίδιος, δηλώνοντας αινιγματικά "θα έπρεπε όλοι να ντρέπεστε", αποσύρθηκε σ' ένα ορεινό   McDonalds στα αμερικανικά Βραχώδη Όρη. 

Έκτοτε, το έργο του ήταν μία συνεχής άρνηση του δικαιώματος των δυτικών ανθρώπων να εκφέρουν οποιαδήποτε γνώμη για τον κόσμο, πολύ απλά επειδή δεν ζουν σ'αυτόν, μόνο τον βλέπουν από την τηλεόραση. 

Ο Κωστάκης Ανάν πέθανε ανήσυχος το φθινόπωρο του 2045,ενώ οι πραγματικές διαστάσεις του έργου του αναγνωρίστηκαν αρκετά χρόνια αργότερα, από τον πιστό του σκύλο Κοπροδότη, ο οποίος εκμεταλλεύτηκε τη σχετική δημοσιότητα και ξεπούλησε μέχρι και ιδιόχειρα σημειώματα για τα ψώνια του σαββατοκύριακου που βρήκε στα συρτάρια του αφεντικού του. 

Lonely Planet 4!

Συνεχίζουμε λοιπόν με την τελευταία μας ημέρα, που ήταν πιο χαλαρή μιας και τις άλλες μέρες είδαμε πολλά πράγματα σε πολύ λίγο χρονικό διάστημα! Ξυπνήσαμε λοιπόν και είχαμε τη σάουνα μας και το πρωινό μπροστά στο Δούναβη! Μετά πήγαμε βολτίτσα στο κέντρο, αφού πρώτα αφήσαμε τα πράγματα μας κάπου εκεί στο σταθμό των τρένων. Κυρίως βολτάραμε στο πάρκο και στον πεζόδρομο και στο τέλος φάγαμε μερικά ακόμα πιτοειδή για μεσημεριανό. Τέλος, ήπιαμε το τελευταίο καφεδάκι μας σε ένα πολύ όμορφο μαγαζάκι/βιβλιοπωλείο που είχε πολλά κόμιξ και βιβλία επιστημονικής φαντασίας! Μετά σιγά σιγά πήραμε το δρόμο για το τρένο όπου πήγαμε κατευθείαν στο βαγόνι με τα κρεβάτια για να πιάσουμε κουκέτα μόνοι μας! Φυσικά όπως υποψιάζεται το αναγνωστικό μας κοινό, δεν ήμασταν οι μόνοι με αυτό το σκοπό, οπότε δώσαμε σκληρή μάχη, και τελικά συμβιβαστίκαμε με το να έχουμε στην κουκέτα μας έναν Σουηδό που παρά τις προσπάθειες που κάναμε να τον διώξουμε (ουστ ρε!) τελικά δεν τα καταφέραμε και δεν πειράζει γιατί ήταν πολύ υσηχός και άκακος. Μου την έσπασε που το διπλανό ζευγάρι Ελλήνων δεν είχαν κανέναν να τους φορτωθεί γιατί είχαν ταμπουρωθεί μέσα στην κουκέτα τους και δεν άφηναν κανέναν να μπει. Βέβαια σε κάποια φάση τον είδαμε τον άντρα έξω με κόκκινα μάτια ψάχνοντας κάπου να πάει για να καπνίσει και είδαμε κάποιον με στρατιωτικό σλίπινγκμπαγκ μέσα.... οπότε με τα πολλά συμπεράναμε ότι τους είχε φορτωθεί κάποιος φαντάρος Σέρβος κοιλαράς που ροχάλιζε και έτσι αυτό μας έκανε ξαφνικά να συμπαθήσουμε τον Σουηδό μας και να νιώσουμε καλύτερα... "είναι αυτές οι μικρές χαρές της καθημερινότητας", είναι μια φράση που σημάδεψε το ταξίδι της επιστροφής!
Με τα πολλά (μα πάρα πολλά σας λέω), φτάσαμε τελικά στη Σαλονίκη. Παρά τα χιλιάδες μικρόβια που είχανε κατασκηνώσει σε όλο μας το σώμα (σύμφωνα με κάποιες πηγές, γιατί σύμφωνα με τις δικές μου πηγές τα μικρόβια σε όλο το ταξίδι μας γράφανε στα μικροσκοπικά τους αχαμνά!) εμείς τελικά αντί να πάμε να κάνουμε μπάνιο αφού πρώτα βάλουμε φωτιά σε όλα τα ρούχα που φορέσαμε μέσα στα τρένα, τελικά αποφασίσαμε να πάμε για καφεδάκι στο Λουξ με την καταπληκτική παρέα μιας καινούργιας μου θαυμάστριας(3 χρονών!) μαζί με τη μάνα της! Μετά, αφήσαμε για λίγο ακόμα τα μικρόβια να κάνουνε πάρτυ και πήγαμε στο Καζάνι που βράζει για φαγητό και με λίγα λόγια συνεχίσαμε να βρισκόμαστε στο πνεύμα των διακοπών! Η εβδομάδα που επακολούθησε μάλιστα συνέχισε να είναι σε αυτό το πνεύμα και καθημερινά ήμασταν σε διάφορες ταβερνούλες και καφέ! Αυτά τα όμορφα λοιπόν έχουν συμβεί όλο αυτό τον τελευταίο καιρό... περισσότερες ανταποκρίσεις από το μέτωπο περιμένετε από βδομάδα, ως τότε... αγωνιστικούς χαιρετισμούς!

Φρανκφούρτη!

Το τελευταίο ταξίδι της συγγραφικής μας ομάδας ήταν στην Φρανκφούρτη. Η Φρανκφούρτη είναι χτισμένη στις όχθες του ποταμού Main και αποτελεί το οικονομικό και μεταφορικό κέντρο της ηπειρωτικής Ευρώπης. Σε αυτήν βρίσκεται η έδρα της ευρωπαϊκής κεντρικής τράπεζας καθώς και ένα από τα πιο πολυσύχναστα αεροδρόμια του κόσμου. Εμείς μείναμε μια βδομάδα εκεί σε συνέδριο για το νόημα της ζωής, του σύμπαντος και των πάντων. Τα συμπεράσματά μας εντυπωσιακά για άλλη μία φορά, όπως το ότι επιβεβαιώσαμε ότι η γη είναι σχήματος μπανάνας, ότι η κύστη ενός κατσικιού μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την πρόβλεψη των σεισμών και άλλα πολλά και ενδιαφέροντα. Πήραμε μια καλή γεύση από την πόλη καθώς και από ποτά και φαγητά, και στο τέλος καλέσαμε γερανό για να μας κουβαλήσει πίσω στην Ελλάδα και έχουμε πλέον μπει σε αυστηρό πρόγραμμα επιτήρησης (δίαιτα δηλαδή!), για να χρησιμοποιήσω την ορολογία των ημερών!

300 Παπάρες...

Λιγάκι ετεροχρονισμένα να πω που καθότι είμαι κομιξάς, δεν άντεξα και πήγα στην πρώτη προβολή της ταινίας "Rise  of an empire"   που βγήκε σαν συνέχεια της ταινίας 300 (βασισμένη στο σχετικό κομιξ του Frank Miller). Ήταν μια πλήρης απογοήτευση... Η ιστορία ήταν βασισμένη στην ιστορία της ναυμαχίας της Σαλαμίνας, σύμφωνα με πολλούς ιστορικούς μια από τις σημαντικότερες μάχες που επηρέασαν την ανθρώπινη ιστορία.

 Ήταν μια αμερικανοποίηση αλλά χωρίς να διατηρεί την επιβλητική ατμόσφαιρα που υπήρχε στους 300 (εμένα να πω την αμαρτία μου μού άρεσε, παρότι αναμφίβολα σε βάζει σε σκέψεις που είχε βγει μια περίοδο τεταμένων σχέσεων της αμερικής με το Ιράν, και περνούσε διάφορα σχετικά μηνύματα...). Παραθέτω παρακάτω την κριτική που θα δημοσίευα εάν ήμουνα κριτικός κινηματογράφου:

Το "Rise  of an empire" περνούσε βαθιές αλληγορίες και μηνύματα. O πόλεμος των Περσών εναντίων των Ελλήνων συνοψίστηκε στην ταινία σε μια σεξουαλική μάχη της Αρτεμισίας με τον Θεμιστοκλή, για το αν θα της τον βάλει από πίσω ή θα καταφέρει να του κάτσει από πάνω!!! Υπήρχε οργανική μορφή ζωής που από το ξεκίνημα του έργου δεν ήξερε ποιος θα νικήσει στο τέλος της ιστορίας???

Μιλάμε πολύ βαθιά νοήματα... Μου αρέσουν και εμένα κάποια έργα που είναι κάψιμο εγκεφάλου, αλλά το συγκεκριμένο ήταν σαν να έβαζες τον εγκέφαλο σου στο γριλ τις κουζίνας και το ξεχνούσες ανοιχτό το γριλ στο φουλ για όλο το βράδυ!!! Το μόνο καλό είναι που για πρώτη μου φορά είδα σινεμά σε 3D, μαζί με τους μικρούς μας φίλους που με περιστοίχιζαν!

Ο Σάλ(τ)σα Κινγκ θα ξαναχτυπήσει...

Περνώ μια περίοδο όπου στριμώχνεται ο χορευτής μέσα μου, οπότε για να δούμε σε ποια μέρη θα ξεδιπλώσω το χορευτικό ταλέντο να συνδυάζω τη μουσική του Ρίο Ντε Τζανέιρο με αυτή του Πόντου μαζί και με λίγο στοιχειώδη Απειροστικό Λογισμό... ο τίγρης ξύπνησε, κορίτσια φυλαχτείτε!

Φάε το κερασάκι!