Κουφάλ...ια

Καλημερίζω το αναγνωστικό μας κοινό! Η συγγραφική μας ομάδα το σαββατοκύριακο πραγματοποίησε άλλο ένα ταξίδι στην αναζήτηση σε κάθε γωνιά του σύμπαντος του Κωστάκη Ανάν. Αυτή τη φορά καταλήξαμε Σάββατο μεσημεράκι στα εξωτικά... Κουφάλια!

Εκεί, μας περίμενε η μπάντα του Δήμου και τα επίτιμα μέλη της παρέας μας, δε μπορώ να μπω σε ανατριχιαστικές λεπτομέρειες (ονόματα και διευθύνσεις), ποιο πολύ γιατί δεν τα θυμάμαι καλά καλά!

Οι γυναίκες της παρέας κάναν το καθήκον τους δηλαδή στρώσανε το τραπέζι, μαγείρεψαν, σερβίραν, πλύναν τα πιάτα, καθάρισαν τον χώρο και οι άντρες κάναμε όλα τα υπόλοιπα (δηλαδή φάγαμε και ήπιαμε, και μετά φυσικά σιέστα!).

Ο οικοδεσπότης είχε φέρει από το κυνήγι στη ζούγκλα ένα κοπάδι αγριογούρουνα και επίσης κουβάλησε και ένα κοτέτσι από κοτόπουλα μεγέθους γίγας! Οπότε εμείς λυγίσαμε και αναγκαστήκαμε να φάμε τεράστια ποσότητα φαγητού, παραλίγο θα έτρωγα ως και τις χαρτοπετσέτες πάνω στον ενθουσιασμό μου. Τελικά φωνάξαμε γερανό στο τέλος και με κουβάλησε στον καναπέ του σπιτιού μου, όπου εναπόθεσα το τόσο βασανισμένο, ατσάλινο κορμί μου.

Αυτά τα λίγα δευτεριάτικα, γιατί πήρα πολλές απουσίες τελευταία και σκοπεύω να επανέλθω με νέες περιπέτειες (Βάγια ετοίμασε τα τσίπουρα!), αντιός αμίγκος! Σας αφήνουμε με μια αυτοπαρουσίαση του Κωστάκη, είναι τα μόνα στοιχεία που έχουμε προς το παρόν στην έρευνα μας. Τέλος, όσο αφορά τις ετικέτες που έχουν οι αναρτήσεις μας, σας παραπέμπουμε σε παλιότερο κειμενάκι μας!

Ο Κωστάκης Ανάν (πραγματικό όνομα Αργύρης Ταλέκουρδας), σχεδόν παντελώς άγνωστος ελληνάρας συγγραφέας, είχε την τύχη να γεννηθεί στη χορτάτη πλευρά του πλανήτη και νωρίς ανακάλυψε πως είχε ταλέντο στη λογοτεχνία, πράγμα που φυσικά δεν συνέβαινε. 

Τα πρώτα του έργα έχουν αποκτήσει διαστάσεις θρύλου μεταξύ των οπαδών του, κυρίως επειδή δεν έχουν ποτέ κυκλοφορήσει επίσημα στο εμπόριο και λίγοι μπορούν να υπερηφανεύονται ότι τα έχουν διαβάσει. 

Σε ηλικία 25 ετών ασπάστηκε τον καπιταλισμό, προκαλώντας σάλο μεταξύ των σκληροπυρηνικών οπαδών του, ενώ ο ίδιος, δηλώνοντας αινιγματικά "θα έπρεπε όλοι να ντρέπεστε", αποσύρθηκε σ' ένα ορεινό   McDonalds στα αμερικανικά Βραχώδη Όρη. 

Έκτοτε, το έργο του ήταν μία συνεχής άρνηση του δικαιώματος των δυτικών ανθρώπων να εκφέρουν οποιαδήποτε γνώμη για τον κόσμο, πολύ απλά επειδή δεν ζουν σ'αυτόν, μόνο τον βλέπουν από την τηλεόραση. 

Ο Κωστάκης Ανάν πέθανε ανήσυχος το φθινόπωρο του 2045,ενώ οι πραγματικές διαστάσεις του έργου του αναγνωρίστηκαν αρκετά χρόνια αργότερα, από τον πιστό του σκύλο Κοπροδότη, ο οποίος εκμεταλλεύτηκε τη σχετική δημοσιότητα και ξεπούλησε μέχρι και ιδιόχειρα σημειώματα για τα ψώνια του σαββατοκύριακου που βρήκε στα συρτάρια του αφεντικού του. 

Το Σου Κου

Το αγαπητό μας κοινό διψά να μάθει λεπτομέρειες από την πολυτάραχη ζωή μου οπότε θα ενδώσω ξανά! Βασικά την Παρασκευή, μετά από μια πολυάσχολη ημέρα κατέληξα στην είσοδο του παν/μιου να περιμένω ένα παλιό φιλαράκι μου που ερχόταν από Αθήνα. Εκεί με πλησίασαν φοιτητές και με παροτρύνανε να παρακολουθήσω τη βραδινή κινηματογραφική προβολή του συλλόγου τους, η οποία φυσικά είναι δωρεάν (αλλιώς δεν θα το συζητούσαμε καν το θέμα!!!). Εγώ τους ορκίστηκα μα τον Κωστάκη Ανάν ότι δε θα χάσω με τίποτα την προβολή αυτή και μετά έβαλα στη ζυγαριά τον Αλμάδοβαρ με το Καζάνι που Βράζει και η πλάστιγγα έγειρε στο Καζάνι!

Για όσες και όσους δεν γνωρίζουν, το Καζάνι που Βράζει είναι ένα συντροφικό μαγειρείο με καλό σπιτικό φαγητό σε λογικές τιμές. Πήγαμε εκεί με το φιλαράκι μου και αρχίσαμε να πίνουμε ούζο Βαρβαγιάννη, συνεχίσαμε με Τσίπουρο άνευ (δεν είχε άλλο μπουκάλι Βαρβαγιάννη) και για συνοδεία στα οινοπνευματώδη πήραμε κάτι ορεκτικά και για κυρίως πιάτο κάτι κοψίδια σε φοβερή σάλτσα. Τα πάντα ήταν νοστιμότατα αλλά το κυρίως πιάτο δε μπορεί να περιγραφεί το πόσο νόστιμο ήταν... Γενικά για το Καζάνι (Ιουλιανού 24, Θεσσαλονίκη) και τα παιδιά που το έχουνε έχω να πώ τα καλύτερα. (Στο τέλος πήγα να πληρώσω και μας κέρασαν και το ένα το ούζο)

Μετά κατευθυνθήκαμε σε ένα Στέκι που είχε πάρτυ, νωρίτερα μας είχαν ενημερώσει κάτι σπαμίτισσες. Εκεί μας γέμισαν τα ποτήρια ως πάνω με κάτι που νομίζαμε ότι είναι τσίπουρο αλλά που την άλλη μέρα αποδείχτηκε ότι ήταν καθαρό πετρέλαιο σε αδιαφανή μορφή(σύμφωνα με το φιλαράκι μου πάντα, γιατί εγώ μια χαρά το κατέβασα όλο!). Για την επιστροφή μη με ρωτάτε, δε γνωρίζω δεν απαντώ γιατί είχα κατεβάσει τις ασφάλειες του εγκεφάλου μου, να'ναι καλά το GPS που μας πήγε σπίτι! Εγώ άνοιξα τα μάτια μου σε κάποια φάση και ήμουνα στον καναπέ(δε θα μπω σε περισσότερες λεπτομέρειες γιατί μιλάμε για παρακμιακή κατάσταση) το δε φιλαράκι μου είχε ένα φοβερό πονοκέφαλο που διήρκησε όλη τη μέρα... ευτυχώς εγώ δεν είχα πονοκέφαλο και δούλεψα κιόλας στη διάρκεια της μέρας στο διαγαλαξιακό πανεπιστήμιο σαν να μην είχε συμβεί τίποτα την προηγούμενη! Έχω καταλήξει ότι επειδή δε με ενδιέφερε από κάποιο σημείο η βραδιά ότι μετά δεν κουράζω τον εγκέφαλο στο να κρατά λεπτομέρειες ο οποίος εγκέφαλος μου χρησιμοποιεί την αρχή της οικονομίας που λέει να κρατά μόνο ότι είναι αναγκαίο!

Με στεναχωρεί που έχω ξαναρχίσει αυτά τα παρακμιακά και δε θα ήθελα να ξαναγυρίσω σε τέτοιες καταστάσεις, θα το παλέψω. Βασικά και τις προάλλες τη δευτέρα στο Belleville μέθυσα πάλι, με είχε πιάσει μια θλίψη το βράδυ και με πλήθος σκέψεων περί έρωτος να στριμώχνονται στην άδεια μου κεφάλα έγραψα την προηγούμενη ανάρτηση. Επί του ζητήματος έχω εξάγει μερικά συμπεράσματα (σιγά να μη σας τα πώ!), μα η έρευνα συνεχίζεται...

Χθες Σαββάτο το βραδάκι καταλήξαμε στην Τομπουρλίκα, μαζευτήκαμε πολλοί και καλοί φίλοι (και με παρόντες πολλούς από τα ιδρυτικά μέλη της Σ.ΠΑ.ΜΕ που δυστυχώς αποχωρήσαν από τη ΣΠΑΜΕ στην πορεία μα με τους οποίους έχω πολύ περισσότερα να με ενώνουν από ότι με κάποια από τα τωρινά μέλη, ονόματα δε λέμε, ακονίζω το φτυάρι μου και θα επανέλθω μελλοντικά!). Εκεί όμως είχα δώσει όρκο μα τον Γιώργο Αντάλεν ότι δε θα έπινα πάνω από τρία ποτηράκια και δε θα το ξενυχτούσαμε. Απόρησα και γώ με την εγκράτεια μου και είμαι αποφασισμένος να αλλάξω και να γίνω πιο εγκρατής από εδώ και πέρα. (Μη βαράτε ρε παιδιά, το ξέρω ότι το έχω πει αμέτρητες φορές αυτό αλλά τώρα...το εννοώ!)

Και κάπως έτσι άδοξα τελειώνει άλλη μια ανάρτησή μου. Θα επανέλθω όμως δυναμικά. Όπως λέει και ο Ναζίμ Χικμέτ, τις πιο όμορφες μέρες μας δεν τις ζήσαμε ακόμα...

Βόλτα με τον τιτανικό...

 

Μετά από έντονες πιέσεις και εκβιασμούς τελικά λύγισα (είπαμε, ήταν πολλά τα λεφτά....) και τελικά θα κάνω μια παρουσίαση (κοινώς, διαφήμιση! Αν έχετε γράψει κάποιο ενδιαφέρον σύγγραμα και θέλετε να το προωθήσετε ώστε το διαβάσουν και άλλες έλλογες-σε κάποιο βαθμό τουλάχιστον- μορφές ζωής ανά το γαλαξία μας τότε μη διστάσετε και στείλτε το μας να το σπρώξουμε, με το αζημίωτο βέβαια! Έλα τώρα, μην κάνεις πως δεν καταλαβαίνεις, βάλε λίγο πιο βαθιά το χέρι στην τσέπη...) ενός καταπληκτικού μικρού βιβλίου(ενδιαφέρον και για τα στρατευμένα νιάτα, διότι μπορείτε να το κουβαλάτε μαζί σας στο στρατιωτικό σας παντελόνι, αλλά φροντίστε να μη χαμογελάτε μπροστά σε ανωτέρους σας, ανώτερους στην ιεραρχία γιατί στην ευφυΐα συνήθως μιλάμε για το...υπέροχο τίποτα, αυτό το τελευταίο το λέω για να το παίξω και καλά ψαγμένος και ότι ξέρω και το άλμπουμ που ένα χλωμό φεγγάρι είχε βγάλει ο Αγγελάκας με τον Καρρά, τον κιθαρίστα όχι τον Βασίλη Καρρά, ζώον! Ας κλείσουμε και καμιά παρένθεση) που συνέγραψε ένας τύπος με σατανικό χιούμορ, ο γνωστός στους φανατικούς των εκδόσεων ΠΑΡΑ ΠΑΝΤΕ, ο...ταραταταμ...ο Γιώργος Αντάλεν. 
Οποιαδήποτε ομοιότητα μέσα στο βιβλίο με πραγματικά πρόσωπα που ζήσανε σε αυτό τον μάταιο κόσμο, κάθε άλλο παρά τυχαία είναι, αλλά πρέπει να το διαβάσετε για να καταλάβετε, σιγά μη σας τα πω όλα εγώ.
Αυτό το βιβλίο είναι ένα τσαλαβούτημα στα ρηχά της ατυχούς ζωής του Τζιμ Πατάκις. Περιγράφει εκτενώς την καταδίωξή του από έναν πιγκουίνο κι ένα παγόβουνο για καθαρά γραφειοκρατικούς λόγους και αναφέρεται με δραματικό τρόπο στο πώς κατόρθωσε η πρώην νοσοκόμα Ερσίλια Νάτζετ κλαίγοντας να γελάσει από χαρά.
Υπάρχουν φυσικά σκηνές με γρήγορο σεξ, ένα ορισμένο ποσοστό βίας, αλλά γενικώς όχι σε ποσότητες να τραβήξουν το ενδιαφέρον εισαγγελέα με ατυχή προσωπική ζωή.
Αυτό το μυθιστόρημα ξεκίνησε ως ιδέα για ραδιοφωνική εκπομπή στο ΤΡΙΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ, μια περίοδο αναζήτησης νέων ιδεών αλλά ατύχησε στη συνάντησή του με παλιές ιδέες.
Και τώρα, για να πάρετε μια γεύση πριν σπεύσετε να αγοράσετε το συλλεκτικό αυτό βιβλίο θα σας γράψω το πως ξεκινά το βιβλίο...“Άνοιξε το ένα του μάτι. Το άλλο βλέφαρο αρνήθηκε κατηγορηματικά να κινηθεί· το δεξί χέρι είχε συμμαχήσει μαζί του, μετά από ολονύχτιες διαπραγματεύσεις και ξημερώματα είχε προσχωρήσει στη συμμαχία και το αριστερό πόδι.
Το ρολόι, δίπλα του, δεν χρειαζόταν να μυρίσει την ανάσα για να κατανοήσει τις αιτίες της πρόσκαιρης παράλυσης του ιδιοκτήτη του. Πράγμα που το ώθησε σε βαθυστόχαστες σκέψεις για το παρελθόν, διατύπωση επιφυλάξεων για το παρόν, σχέδια και προοπτικές για το μέλλον και μια θαρραλέα απόφαση να μην χτυπήσει την προγραμματισμένη του ώρα, διακηρύσσοντας δραστήρια και αποφασιστικά τη βαθιά του πίστη στην ανεξαρτησία και την ελεύθερη επιλογή της ώρας αφύπνισης. Πάντα ήθελε να είναι ένα ρολόι τσέπης, αλλά δεν είναι όλοι τυχεροί σ' αυτή τη ζωή, σκέφτηκε αναστενάζοντας νοερά. Εξάλλου, είχαν ξεχάσει να το κουρδίσουν...”
Αυτός λοιπόν ο συγγραφέας μαζί με τον Κωστάκη Ανάν είναι στους Αγίους της Νέας Θρησκείας μας που εξαπλώνεται ταχύτατα διδάσκοντας την Απόλυτη Αλήθεια, πού είναι ότι όλοι οι άλλοι λένε ψέματα!

Βραστά καρότα...

 

...Φαντάσου μια φυλακή, όπου οι κρατούμενοι τρώνε κάθε μέρα διαφορετικό φαγητό, μακαρόνια τη Δευτέρα, τυρόπιτα την Τρίτη, φασόλια την Τετάρτη και ούτω καθεξής. Επιπλέον, κάθε Κυριακή, τους φέρνουνε μπουζούκια και γίνεται στο προαύλιο της φυλακής γλέντι μέχρι πρωίας.

Μέχρι που μια μέρα, η διοίκηση της φυλακής συνειδητοποιεί ότι δεν υπάρχει σάλιο, τα λεφτά έχουν τελειώσει, και ο μόνος τρόπος για να συνεχίσει να υπάρχει η φυλακή είναι να ταΐζουν τους κρατούμενους βραστά καρότα κάθε μέρα,πρωί-μεσημέρι-βράδυ.

"Μα θα γίνει εξέγερση, κύριε διευθυντά, θα μας λιντσάρουν οι τρόφιμοι,και με το δίκιο τους", λέει ένα τσιράκι στο διευθυντή.

Οπότε τι κάνει ο τελευταίος; Φωνάζει στο γραφείο του δέκα τσάτσους κρατούμενους και τους λέει να αρχίσουν να διαδίδουν ότι η κατάσταση είναι τόσο τραγική, που από την άλλη βδομάδα όλοι οι κρατούμενοι θα τρώνε σκατά, κυριολεκτικά όμως.

Και ότι δεν είναι απλά φήμη, αλλά αναπόφευκτο και δεδομένο,θα ακουμπάς το δίσκο σου στον πάγκο και ο μάγειρας θα σου βάζει μέσα κουράδες, τέλος.

Οι τσάτσοι αρχίζουν λοιπόν να κάνουν την δουλειά τους, το νέο κυκλοφορεί αμέσως παντού και το σοκ φυσικά είναι τεράστιο. Υπάρχουν βέβαια αντιδράσεις, όχι όμως σε πολύ μεγάλο βαθμό, γιατί όσο ο άλλος δεν βλέπει ακόμα τη σβουνιά στο πιάτο του, κάπου μέσα ελπίζει ότιμπορεί και να τη γλιτώσει.

Όσο οι μέρες περνάνε και οι αντιδράσεις ψιλοφουντώνουν, οι τσάτσοι αρχίζουν να παίζουν τεχνηέντως το παιγνίδι της ενοχής: "Εδώ που τα λέμε, βέβαια, καλά να πάθουμε, που θέλαμε και μπουζούκια κάθε Κυριακή,να τα λέμε και όλα".

Κάποιοι λίγοι τρόφιμοι αντιδρούν και λένε ότι εμείς ρε παιδιά δεν γουστάραμε ποτέ μπουζούκια, ούτε ποτέ συμμετείχαμε στο γλέντι. Δεν φτάνει που ανεχόμασταν κάθε Κυριακή βράδυ τα σκυλάδικα σας, πρέπει τώρα να την πληρώσουμε και εμείς μαζί με όλους; Φυσικά, κανείς δεν τους δίνει σημασία.

Προς το τέλος της εβδομάδας, έχει πια επικρατήσει κλίμα μοιρολατρίας,την αντίδραση έχει διαδεχθεί η απάθεια και την απείθεια η αδράνεια. Ο ξεθωριασμένος από τις συνεχείς πλύσεις εγκέφαλος των κρατουμένου είναι έτοιμος πλέον να δεχθεί το χειρότερο, ως δικαιολογημένα αναπόφευκτο.

Και έτσι φτάνει η Κυριακή, και αργό το απόγευμα παίρνει το μικρόφωνο ο διευθυντής και ανακοινώνει: "Κύριοι, σας έχω ευχάριστα νέα. Ύστερα από κοπιώδεις προσπάθειες της διεύθυνσης και εμού προσωπικά, το μενού από αύριο δεν θα είναι σκατά, αλλά βραστά καρότα!!!"

Και από κάτω φυσικά γίνεται της πουτάνας, αγκαλιασμένοι οι κρατούμενοι κλαίνε από χαρά, οι τσάτσοι ξελαρυγγιάζονται "ζήτω ο διευθυντής!", το πλήθος αγάλλεται για το θαύμα της τελευταίας στιγμής...

Άλλη μια αλληγορική (και τόσο επίκαιρη) ιστορία  του αρχηγού, με το ψευδώνυμο Κωστάκη Ανάν, από το βιβλίο του "Βολική Αναισθησία". Η ταυτότητα του παραμένει άγνωστη (μαζί με το επιτελείο μου συνεχίζουμε τις έρευνες εντοπισμού του), γνωρίζουμε μόνο ότι (τριγυρί)ζει στην Αθήνα και χόμπι του είναι η ψηφασκία και η εμπιστοσύνη στην ελληνική δικαιοσύνη!

Η επικαιρότητα...

Παρθένα ελληνίδα τσιπούρα βγήκε κλαίγοντας στα κανάλια και κατήγγειλε ότι Οθωμανοί ψαράδες την έπιασαν, αυτή και το κοπάδι της, την ξελέπιασαν και την ανάγκασαν ν’ αποστηθίσει το κοράνι και να φορέσει κασκόλ Φενέρμπαχτσε. Με δάκρυα στα μάτια, το ψάρι ζήτησε από τον Πρωθυπουργό να σώσει από τον εξισλαμισμό τις υπόλοιπες τσιπούρες που έμειναν πίσω όταν εκείνη κατάφερε να πηδήξει από την τουρκική ψαρότρατα και να κολυμπήσει μέχρι το στούντιο το βραδινού δελτίου ειδήσεων…
Περισσότερα σχόλια μπορεί κάνεις να βρει στα ιερά βιβλία του Κωστάκη Ανάν, τον οποίο ακόμα αναζητούμε...γνωριζουμε ότι (τριγυρί)ζει στην Αθήνα και χόμπι του είναι η ψηφασκία και η εμπιστοσύνη στην ελληνική δικαιοσύνη, οι έρευνες όμως συνεχίζονται στο ιστολόγιο http://atheofilos.blogspot.com/